Gemberbier

  • Wat heb je nodig voor gemberbier of gemberdrank?

Water, suiker, gember en een starter of ook wel gemberbug genoemd. En een glazen of plastic fles of bokaal. Simpeler kan bijna niet.

Gemberbier is echt een heerlijk verfrissend drankje. Je kan blikjes ginger ale kopen, maar niets zo lekker als zelfgemaakt uiteraard! Het doet een beetje denken aan tonic, schweppes agrum of limonade maar dan lekkerder.

  • Hoe maak je gemberbier?

Kook een halve liter water met wat gember erin, zo’n 2.5 cm met schil, geraspt of fijngesneden. Laat dit ongeveer 15 min pruttelen. Zeef de gember eruit en los ongeveer 2 eetlepels suiker op in het nog warme water. Voeg nog een halve liter koud water toe. Neem een afsluitbare fles en giet de oplossing in de fles. Voeg vervolgens een scheutje gemberbug of starter toe, ruw geschat zo’n halve kop per liter. Sluit het geheel af en zet op een warme plaats. Schudt regelmatig en open de fles af en toe om de druk af te laten.

Ik las laatst dat je alles ook in een niet-afsluitbare fles kunt doen en dat je dan regelmatig moet roeren (i.p.v. schudden). Mogelijk krijg je dan iets minder bruis. Momenteel probeer ik het eens op deze manier. Voordien gebruikte ik altijd een afsluitbare fles.

Na een paar dagen is de drank vaak al lekker maar hij kan nog lekkerder worden (meer zoals bier) tot 2 weken later. Hoe langer je hem laat staan hoe minder zoet hij zal zijn.

  • Gemberbug / starter?

Je hebt een gemberbug of starter nodig om je drankje te injecteren met de juiste beestjes en te doen leven (zie foto hieronder). Hier en daar zijn er mensen die een gemberbug hebben (zoals lieve Suzan van wie ik de mijne kreeg!) en misschien heb jij geluk en vind je er wel ééntje. In principe kan je een starter zelf maken. Ik deed al eens een poging en dacht dat er wat leven in zat in het begin (bubbeltjes) maar het werd geen succes (zie foto hieronder).*

* Maar de volgende poging lukte wel, het verslag kan je hier lezen.

Neem een bokaaltje, rasp wat gember met schil, zo’n 2-3 cm, voeg een kopje water en een eetlepel suiker toe. Roer regelmatig en voeg de volgende dagen telkens opnieuw een beetje suiker en wat gember toe. Zorg dat je een bokaal gebruikt die niet helemaal luchtdicht afgesloten is (een los glazen deksel of een gaasdoek met elastiek zijn het handigst). Als alles goed gaat begint het geheel te leven en zie je belletjes. Hier was dat tot op heden spijtig genoeg niet het geval, maar poging 2 loopt!

Het is belangrijk dat je je gemberbug steeds blijft voeden. Het is een beetje zoals een zuurdesem-moeder. Als je een scheutje van je starter bij je gemberbier hebt gegoten, heb je minder starter over en raakt hij uiteindelijk op, dus moet je hem weer vermeerderen. Daarom voeg je telkens nadat je hem gebruikt hebt een beetje water en suiker toe en geregeld ook wat stukjes gember. Telkens goed schudden en op een warme plaats zetten. Hier zit de gemberbug in een plastic flesje dat ik dus geregeld opendoe om de druk er af te laten (anders kan het wel eens gaan knallen).

  • Simpel, en toch gebeuren er soms rare dingen…

Er zat veel druk op de fles en wel erg veel bruis! Maar wat vooral vreemd was, was dat de gemberdrank een erg vreemde consistentie had gekregen, dik en enigszins stroperig of siroopachtig (zie hieronder).  Ik neusde wat rond in de boeken “Wild fermentation” en “The art of fermentation” van fermentatie-koning Sandor Ellix Katz en op het internet, maar dat bracht niet veel meer duidelijkheid. Op internet las ik dat er nog wel mensen zijn waarbij dit gebeurde (het kan zelfs ook bij kefir of bij zoete aardappel-drank / sweet potato fly blijkbaar) maar het is niet echt duidelijkheid wat de reden juist is, een bepaald soort enzyme, bacterie,… De kans bestaat dat eens je dit gehad hebt, je drank altijd zo zal dikken aangezien die beestjes in de lucht rondzweven…

In ieder geval perfect drinkbaar. Wel een beetje een vreemde dikke consistentie dus ik leng het aan met water. Ik heb de inhoud overgegoten in een andere fles en het bezinksel (gekke slierten, een beetje zoals de start van een kombucha- of azijn-moeder) weggegoten.

Vervolgens 2 testjes opgezet: 1 bokaal met gemberbier (zie beschrijving hierboven) in dezelfde ruimte waar de vorige fles stond en waar de siroop nu staat, en 1 bokaal met gemberbier in een andere kamer. Afwachten of ik weer normaal gemberbier krijg of opnieuw iets stroperig…

Deze keer heb ik ze dus ook in een bokaal gedaan met los glazen deksel en niet in een afsluitbare fles en moet ik dus regelmatig eens roeren (zie beschrijving hierboven).

Wordt vervolgd!

Kimchi

Aangezien ik kimchi gebruikt hebt als vocht voor 1 van mijn 3 mosterd-experimenten ben ik jullie ook enige toelichting over kimchi verschuldigd…

Kimchi is een Koreaans gerecht. Vaak wordt kimchi met kool gemaakt maar je kan kimchi maken met allerlei soorten groenten. Hieraan voeg je doorgaans chili pepers, verse gember, look en grof zeezout toe.

Onze kimchi bestaat uit in schijfjes gesneden raapjes, radijzen en daikons (aangezien we daar een overvloed aan hebben). Je legt telkens een laagje groenten, daar wat chili, gember, look en zout over en dan weer een laagje groenten. Als er ondanks het zout niet genoeg vocht uit je groenten komt, voeg dan water toe tot alles onderstaat. Zorg dat alles blijft onderstaan door er een gewicht op te leggen. Vervolgens sluit je het geheel luchtdicht af maar bij voorkeur op zo’n manier dat er wel nog lucht uit kan (vb. door een zuurkoolpot of andere pot met waterslot). Als dat niet lukt moet je af en toe het deksel van je bokaal opendoen zodat het gas dat vrijkomt weg kan en dan opnieuw dichtdoen. De raapjes-kimchi is klaar na een paar dagen, maar da kan variëren. Hier blijft hij gewoon in de zuurkoolpot met waterslot zitten tot hij op is. We vullen daaruit telkens een “kleinere” glazen bokaal voor onmiddellijk gebruik (zie foto).

Vaak staat er in kimchi-recepten dat je de groenten in zout-water moet weken, na een paar uur moet proeven en afspoelen als ze te zout zijn en dan mengen met de kruidenmengeling en in een andere bokaal doen. Bovenstaand recept is volgens sommige beschrijvingen eerder een zuurkool-recept maar dan met raapjes, aangezien je de groenten met het zout ineens in een pot doet. Tjah…Kimchi heeft dan ook zijn oorsprong aan de andere kant van de wereld en zuurkool is hier bekender, al zou het volgens sommigen oorspronkelijk ook van Azië komen.

Fermentatie is hoe dan ook een proces dat in elke cultuur gekend is als bewaartechniek van voedsel, als culinaire en zelfs culturele traditie. En Umami wil dat in ere herstellen! Uit culinaire, ecologische en gezondheidsoverwegingen. Het is namelijk lekker, het is een bewaarmethode die geen energie vergt en gefermenteerd voedsel is goed voor onze gezondheid.

En om even aan te tonen dat fermentatie toch niet zo ver van je bed is als je misschien wel denkt, ook wijn, bier, koffie, cacao, yoghurt en kaas zijn gefermenteerd!

Kombucha-mosterd en kimchi-mosterd – deel 3

En daar zijn ze dan, mijn mosterd-experimenten!

De bokalen hebben 1 weekje gefermenteerd. Dat wil eigenlijk gewoon zeggen: laten staan met een los glazen deksel of (gaas-)doek op en de natuur zijn werk laten doen. Als ik de bokalen opende ging mijn neus helemaal open!

Vandaag heb ik ze allebei in de blender gedraaid en ook dit keer kregen ze heel snel een mooie mosterd-textuur. Ik heb vrij kort gemixt zodat je de mosterdzaadjes nog ziet en er dus nog textuur in de mosterd zit, maar jij moet zelf bepalen wat je lekker vindt.

De mosterd op basis van kombucha moet naar mijn gevoel nog wat rijpen. De mosterd op basis van azijn had ik na een nachtje geblend en die is een week later erg lekker. In het begin was hij meer azijnig en zurig. Kombucha is van zichzelf ook vrij zurig, dus ik denk dat deze ook nog lekkerder zal worden nadat hij nog een paar dagen gestaan heeft.

De mosterd op basis van kimchi heeft een vollere smaak en volgens mij dus een hoog Umami-gehalte. En hij heeft het heerlijke verslavende dat zo typisch is aan kimchi.

Mijn mosterd-experimenten zijn alle drie anders en voor mij alle drie geslaagd. Het vocht dat de basis is voor je mosterd maakt veel verschil en je kan ook veel variëren met kruiden. Hier zijn ze wel erg pittig! Dat is wellicht wel even wennen voor wie niet echt uitgesproken, pittige of kruidige smaken gewoon is… Maar dat is dan weer het voordeel van iets zelf maken: je kan gewoon experimenteren en doen wat jij het lekkerste vindt!

[Zie hier deel 1 en deel 2 van het  verhaal.]

 

Koolchips

Heerlijke koolbladeren!

Staat je oven aan voor een cake of ovenschotel? Gebruik hem dan nuttig!

Loop snel even de tuin in en oogst wat koolblaadjes.* Scheur de grote bladeren in wat kleinere stukken, doe ze in een kom, besprenkel met olijfolie, strooi er wat zwarte peper en chili-pepers (vers of gedroogd) over en meng alles goed zodat alle blaadjes een beetje vochtig zijn. Leg de blaadjes op een droge ovenschaal en zet ze in de oven. Hou de chips goed in de gaten want het kan snel gaan!

Hier stond de oven op 200° voor een pompoencake, maar wat lager kan ook, afhankelijk van wat jij op dat moment in de oven hebt staan. Na zo’n 5 minuutjes waren de koolchips al klaar. Halverwege heb ik de kolen 1 keer door elkaar geroerd. De blaadjes lagen een beetje op elkaar aangezien ik natuurlijk te veel had maar het geheel was zeker niet minder geslaagd. De bovenste waren wel het krokantst, dus als je voor het echte chips-effect wil gaan mogen de blaadjes niet op elkaar liggen en mag je niet te veel olie gebruiken.

Ik legde de koolbladeren op een restje couscous van vanmiddag dat afgekoeld was. De couscous was ook wel kruidig maar niet pikant, wat een goede combinatie was met de warme pikante koolbladeren. En dan wat home made look-gomasio erover…

Smakelijk!

* Vaste kolen zoals Eeuwig moes, Nine Star Perennial of Daubenton zijn kolen die blijven staan en het hele jaar door groene blaadjes geven. Ongelofelijk toch! Dus niet elk jaar zaaien en planten, neen, een vaste kool plant je 1 keer en je geniet jaar na jaar van heerlijk groen. Laat hem in zaad schieten en profiteer zelfs van zijn nageslacht. Culinair zijn de bloemknoppen van kolen het meest gekend, vb. broccoli en bloemkool. Maar dan ontzeg je jezelf het heerlijkste dat er is, namelijk koolbladeren! Mijn persoonlijke favoriet is in olijfolie gebakken koolbladeren met veel look, verse pepertjes en wat zout erover, en met zelfgemaakte pasta erbij, hm genieten… Al komen deze koolchips toch ook wel in aanmerking.

Zelf mosterd maken – deel 2

Mosterd-experiment nummer 1!

Het ingrediënten en hoeveelheden die ik gebruikt heb waren de volgende: een halve cup/75gr zwart mosterd zaad, een cup/250ml appelazijn, zwarte peper, een snuifje grof zeezout, een theelepel gemberpoeder, een theelepel kurkumapoeder, een halve theelepel fijngesneden pepertjes, een halve theelepel suiker. Mosterd op basis van azijn en kruiden dus. Zie mijn vorige blog-post voor het volledige verhaal.

Alle ingrediënten in een glazen bokaal gedaan, een nachtje laten staan en de dag nadien mixen maar. Het goedje zag er al snel uit als echte mosterd. De smaak was nogal scherp en vrij azijn-ig. Mijn gevoel zei, nog een klein beetje extra suiker, een snuifje kaneel en een snuifje paprika-poeder (vraag me niet waarom)… Twee dagen later nog eens geproefd: lekker en vrij pittig! Meestal wordt aangeraden om de mosterd nog enkele dagen te laten rijpen omdat de smaak nog blijkt te veranderen…dus hier staat hij ook nog onaangeroerd (behalve mijn smaak-test van vanmiddag). Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte.

De andere twee experimenten, mosterd op basis van kombucha en mosterd op basis van kimchi, staan nog lekker warm op de massakachel. Deze heb ik nog niet gemixt. Ik deed ze vandaag even open…en als mijn neus verstopt had gezeten was alles zeker vrij geweest nadien, amaai! Benieuwd…

Zie hier het vervolg.

Mosterd-experiment – deel 1

We hadden mosterdzaad in huis gehaald met het plan om zelf eens mosterd te maken. Jaja, zo van die wilde plannen voor als er eens veel tijd is… Vanmiddag dook het mosterdzaad op en zie daar, 3 mosterdexperimenten!

Maar hoe doe je dat nu juist, mosterd maken? Boeken en internet vertellen een beetje uiteenlopende verhalen: sommige mensen blenden het mengsel direct, andere laten de mosterdzaadjes 1 tot een paar dagen fermenteren en mixen het geheel dan pas, sommigen voegen verschillende kruiden toe, anderen houden het simpel,… Wat nu?

Experimenteren dan maar!

Bokaal 1: een halve cup/75gr zwart mosterdzaad, een cup/250ml appelazijn, zwarte peper, een snuifje grof zeezout, een theelepel gemberpoeder, een theelepel kurkumapoeder, een halve theelepel fijngesneden pepertjes, een halve theelepel suiker.

Bokaal 2: een halve cup/75gr zwart mosterdzaad, een cup/250ml kombucha (hier was het rooibos-kombucha want die was oogstklaar), 3 kleine teentjes look fijngesneden, zwarte peper, een snuifje grof zeezout en een scheutje citroensap.

Bokaal 3: idem als bokaal 1 maar dan met kimchi-vocht i.p.v. kombucha. Zuurkool-vocht zou ook kunnen.

Bokaal 2 en 3 ga ik zo’n 7-10 dagen laten staan en dan blenden. Bokaal 1 ga ik normaal gezien morgen blenden.*

Dit is geen recept! Dit is louter een experiment. Doe dus je eigen ding, volg je gevoel, pas je aan aan wat je in huis hebt, gebruik bijvoorbeeld cayennepeper, geen look, verse gember, geen kurkuma of net wel, honing, een ui,… Laat het geheel 1 of 2 dagen staan of laat het een week fermenteren voor je alles blendt.

Wordt vervolgd… Zie hier deel 2 en deel 3. Er kwam zelfs een deel 4 met nieuwe experimenten.

* Volgens verschillende bronnen moet je mosterdzaadjes een nacht laten weken en dan pas verwerken om ze beter verteerbaar te maken. Een beetje hetzelfde als bij soja-bonen, volle granen, volle rijst, havermout,… Deze planten beschermen hun zaad, dat erg voedselrijk is, met een goed omhulsel. Ze doen dit om het zaad heel/volledig ons spijsverteringsstelsel (en het spijsverteringsstelsel van andere dieren) te laten passeren zodat de plant zich kan voortplanten. Als we dit zaad echter fijnmalen of erop kauwen komen deze voor ons niet zo wenselijke beschermingsstoffen vrij in ons lichaam. Daar kunnen ze nogal onaangename reacties veroorzaken. Lijkt me logisch dat dit voor mosterdzaad ook kan gelden, dus ik week het in ieder geval een nachtje.

Blaadjes en ei

Aangezien de kippen plots een overvloed aan eitjes produceerden, bakten we een ei! Of liever 5 eitjes, geklutst met zwarte peper, komijn en een scheutje thee van vanochtend. Hop de pan in, nog wat grof zeezout erover en klaar.

De broccoli (Groene Calabrese, ééntje die er nog staat van deze zomer) is ook wat in de war door het weer en maakte opnieuw bloemknoppen, dus bakten we mini-brocoli met pepertjes.

En daar nog een vers geplukt slaatje bij, wat fijngehakte ajuinstengels en wat pepertjes (Hungarian hot wax) op azijn, heerlijk bij een eitje!

Meer moet dat niet zijn…

 

Gefermenteerde brouwsels: kombucha

Rooibos kombucha, een lekkernij!

  • Kombucha?

Kombucha is gezoete thee die gefermenteerd is tot een fris-zuur, dorstlessend, bruisend drankje. Dit gebeurt door een samenwerking van micro-organismen, namelijk gisten en bacteriën. Vaak zal je het woord SCOBY tegenkomen, dat staat  voor een Symbiotic COmmunity of Bateria and Yeasts.

Kombucha is gefermenteerd of anders gezegd levend voedsel, en dus erg gezond voor ons lichaam.

  • Wat heb je nodig?

Een zoet-middel. Doorgaans is dit suiker (sucrose/sacharose), best ongeraffineerd. Maar met honing, agave of andere zoetmakers lukt het soms ook als je een straffe moeder hebt (zie verder). Stevia bevat bijvoorbeeld geen suikers en kan dus niet als “voeding” dienen voor kombucha (al heeft het voor ons op zich wel een zoete smaak). Maar geen nood, kombucha is geen zoete boel, de suiker wordt namelijk omgezet door de micro-organismen die de kombucha-zwam in het water brengt. Een deel wordt zelfs omgezet naar alcohol, maar dit blijft een verwaarloosbaar percentage, onder de 0,5%.

Daarnaast heb je ook thee nodig, dit is een infusie gemaakt van de theeplant. Dat wil zeggen dat je zwarte, groene of witte thee nodig hebt. Rooibos en andere kruideninfusies zijn geen thee in de strikte zin van het woord, hoewel we ze in ons dagelijks taalgebruik wel thee noemen. Dat wil niet zeggen dat kombucha zonder thee nooit kan lukken. Als je een straffe moeder hebt (zie verder), kan je ook kombucha maken zonder thee. Vermijdt wel niet biologische thee en let op met kruiden met sterke etherische oliën (vb. bergamot, dat zit in vaak in Earl Grey thee).

Water zonder chloor of water waar de chloor uit verdampt is (zie verder).

Een glazen bokaal of fles met een brede hals. Je wil namelijk dat zo veel mogelijk oppervlakte van de vloeistof met de lucht in aanraking komt. En een (gaas-)doek en rekker of touwtje, of eventueel los glazen deksel voor op de bokaal.

En, het belangrijkste, een moeder! Ja, je hoort het goed, je hebt een moeder nodig. Je moet van iemand die al kombucha maakt een vreemd uitziend vel krijgen, ook wel kombucha-zwam of SCOBY genoemd, in een beetje kombucha-vocht. Zoek eens op internet, je vindt er zeker wel ééntje. Soms komt er ook vanzelf een vel op een flesje kombucha dat je gekocht hebt in de winkel en dan kan je dat gebruiken. Vaak zal dit echter niet gebeuren aangezien de fermentatie daar op een bepaald moment stopgezet is. Het kombucha-vel ziet eruit als een azijn-moeder (ja, nog zoiets vreemds) maar is niet hetzelfde. Hoewel kombucha ook wel steeds zuurder zal worden als je hem laat staan.

  • Hoe doe je het?

Zet 0,5L thee. Als de thee getrokken heeft zeef je de losse thee uit het water of haal je het zakje eruit. Doe de thee in een glazen bokaal of fles met brede hals.

Voeg ongeveer 3 eetlepels suiker toe aan het nog warme water en roer tot de suiker opgelost is. Dit is slechts een indicatie, jij moet zelf bepalen wat jij lekker vindt. Maar als je bijna geen suiker toevoegt zal je moeder niet voldoende voeding hebben. Als je daarentegen te veel suiker toevoegt kan het zijn dat je het milieu niet zuur genoeg is. Dit laatste is nodig om de kombucha te doen overleven en aangroeien en ook om ervoor te zorgen dat er geen onwenselijke bacteriën in kunnen overleven. Door het vergistingsproces wordt de suiker omgezet naar alcohol en die alcohol wordt dan weer omgezet naar organische zuren.

Voeg vervolgens 0,5L koud water toe. Daardoor zakt de temperatuur van het water, wat nodig is anders sterft de kombucha-moeder. Als je leidingwater gebruikt moet je de thee nog minstens 2 uur niet afgedekt laten staan. Zo kan de chloor verdampen, die maakt water namelijk dood en kombucha heeft levend water nodig.

Nu komt het magische: giet de kombucha (ongeveer 10% t.o.v. het volume dat je al had) en de moeder in de bokaal. Dek de bokaal af met een doek met een rekker of touwtje rond of eventueel met een los glazen deksel. Zet de bokaal op een plaats waar je het zelf lekker warm vindt, zo tussen de 20° en 30° is ideaal (onder 15° zal ze niet direct dood gaan maar zal ze misschien wel in rust gaan of heel traag fermenteren).* Hier staan de kombucha-potten bovenop de massakachel. Als die niet aan staat is het hier vrij koud, maar als hij aan staat hebben ze het lekker warm en zit er veel leven in. Zorg dat ze niet in de zon staan, de zwammen worden namelijk niet zo blij van UV-licht. Je mag de bokalen zelfs echt op een donkere plaats zetten.

* De twee flessen die je op de foto bovenaan ziet, zijn zwarte thee- en zwarte thee-rooibos-kombucha die dood leken (geen bruis of sprankel, niet echt zurig, een beetje flets van smaak). Ik heb ze toch nog in een fles (0,5L) gedaan en een half koffielepeltje suiker toegevoegd. Blijkt dat ze niet dood waren maar dat de moeders een beetje te lang rond de 15° gestaan hadden waardoor er niet veel leven meer in zat. De moeders zijn overigens terug goed vertrokken, één ervan is de bruisende zwarte thee moeder op de foto onderaan.

  • Consumeren en voeden!

Meestal kan je de kombucha oogsten na zo’n 10 dagen, maar alles hangt af van de omstandigheden en van wat jij lekker vindt. Na 7 of 15 dagen kan ook. Proef eens na een weekje en bepaal wat jij lekker vindt. De ene keer is het al zoeter of zuurder dan de andere keer, soms is er veel bruis soms weinig. Voeg volgende keer eventueel wat meer of minder suiker bij de thee. Is het naar jouw smaak? Opdrinken maar! En als het in het begin een beetje vreemd smaakt? Geef het kans en probeer het nog een keer, en nog een keer,…elke keer is anders en zal de kombucha anders smaken.

Vergeet niet zo’n 10% van het vocht en de moeder zelf bij te houden en… opnieuw te beginnen! Als het goed is, heeft de moeder een nieuw vel gevormd dat vast hangt aan het oude vel (al is dit niet altijd even duidelijk). Je kan dit in het begin laten zitten, maar na een aantal keer kombucha maken kan ook jij moeders uitdelen. Of je kan een nieuwe bokaal met een andere soort thee en dus een ander smaakje opstarten. Als je een tweede of derde moeder hebt, kan je eens proberen om een niet-thee kombucha op te starten. Als je een straffe moeder hebt kan dit lukken! En zo krijg je dan rooibos-kombucha (hier is die superlekker, zie foto bovenaan) of kruidenthee-kombucha (zie foto onderaan). Best kan je deze moeder toch ook af en toe met thee voeden of doe je af en toe wat thee bij je rooibos- of kruidenmengeling. Of je kan ook testen hoe straf je moeder is en geen thee voeden en zien hoe ze het doet… Experimenteer erop los (maar hou best één moeder op thee)!

Kombucha moet je dus wel blijven voeden, het is een continu proces, een cyclus. Eens je het ritme hebt, wordt het een gewoonte en voor je het weet ben je zelf ook aan het experimenteren. Je kan je moeder wel een tijdje kouder zetten in wat kombucha maar eigenlijk heeft je moeder wel aandacht nodig!

  • Extraatje…

Je kan de geoogste kombucha (dus het vocht zonder de moeder) ook in een fles gieten i.p.v. onmiddellijk op te drinken en er eventueel nog een klein beetje suiker (een beetje! anders kan je wel eens veel bruis krijgen en kan het gaan knallen) aan toevoegen. Je kan er zelfs nog een andere smaakmaker aan toevoegen (vers of gedroogd fruit, kruiden,…). Of je kan een deel kombucha en een deel van ander sap toevoegen, en dit onmiddellijk opdrinken of nog wat laten staan zodat het ook geen fermenteren (appelsap is erg lekker, maar experimenteer zoveel je wil). Zo krijg je een tweede fermentatie en mogelijk nog zottere smaakjes! Deze twee fermentatie mag wel in een fles met smalle hals die je luchtdicht kan afsluiten (zie foto bovenaan), dan krijg je meer bruis. Open de fles wel geregeld om de de druk af te laten, anders kan er plots wel eens iets gaan knallen.

  • Tip

Zorg dat je de starter altijd zuur genoeg houdt. Dit doe je door altijd zo’n 10% kombucha van de vorige oogst  toe te voegen. Schimmels kunnen namelijk niet overleven in een zuur milieu (daarom wordt er ook veel ingemaakt in azijn). Als je geen kombucha hebt, voeg dan een beetje azijn toe, maar slechts 2 theelepels per liter.

Als er toch schimmels zouden groeien op je kombucha (wat mij nog nooit overkomen is) is het beter alles weg te gieten, ook de moeder, en opnieuw te beginnen.

Let wel, bruinige slierten zijn niet abnormaal, dat zijn afgestorven gistcellen of eventueel looistoffen uit de thee.

En als je moeder er een beetje verlept uitziet, kan je die altijd weggooien en verdergaan met één van de dochters en wat kombucha!

  • Onvoorspelbaar!

Je weet nooit wat je krijgt! Hoe spannend is dat? De ene keer keer is het superlekker, de andere keer kan het al eens wat vreemd smaken, dan is er bijna geen bruis, volgende keer staat je bokaal de bubbelen,… Staat hij wat warmer, heb je wat meer suiker toegevoegd, was je thee wat geconcentreerder, stond de bokaal op een ander plek en hingen er andere beestjes in de lucht… Wie zal het zeggen.

Je zal dus niet zo snel kombucha maken “beheersen” want elke keer is anders en onvoorspelbaar, maar voor je het weet beheerst kombucha jou!

Nog enkele foto’s ter illustratie:

 

En niet te vergeten, het avondeten, of toch wat ervan overschoot. Aangezien de stoof lekker warm was, konden we pizza’s bakken! Na pizza nummer  1 met linzen-overschot – pruimensaus – rozemarijn,pizza nummer 2 pompoen – pruimensaus – pepertjes – kaas en pizza nummer 3 raapjes – pepertjes – ui – zwarte peper, was er de dessert-pizza met pompoen – een beetje pruimensaus – pepertjes en cacao!

Gezondheid!

Umami klinkt op de geboorte van haar blog! En dat met zelfgebrouwen gemberbier.

Wordt vervolgd…