Hip hipper hipst

Raw vegan blackberry pie! #walnutsraisinsbuckweatapples #lowcarbsugarfreeveganhealthyyummie

Ja, zo doen we dat tegenwoordig…

2016-12-13-19-19-11

Wat zegt u?
Ik bedoel rauwe, dus ongebakken, taart zonder dierlijke producten. EN zonder banaan, dadels of avocado (de in nagenoeg alle raw-vegan-enzoverder-recepten voorkomende vervangers van boter, ei en suiker).

Ingrediënten voor de bodem:
– 2/3 walnoten (geraapt, gekraakt en gepeld)
– 1/3 rozijnen of andere gedroogde vruchten
Maal beide fijn in de blender tot je een gladde masse hebt die een beetje aan elkaar plakt als je hem in een vorm drukt. Indien de boel niet genoeg aan elkaar plakt, voeg je een beetje gesmolten kokosvet of een andere vetstof toe.

Druk het deeg in een taartvorm en zet even in de diepvries (of in de koelkast maar dan moet het langer staan).

Ingrediënten voor de vulling:
– een restje geweekte (1 nacht of enkele uren) en gemalen boekweit
– 2 appels
– enkele bramen (hier waren ze nog bevroren)
– een beetje vlierbloesemsiroop (ja hier zit suiker bij, maar je kan ook iets anders gebruiken)
– snuifje zout
– cacao maar dat zou ik volgende keer misschien niet meer doen, ofwel zou ik misschien ook nog gesmolten chocolade gebruiken zodat het een echte chocoladetaart wordt
In ieder geval, dat was wat ik op dat moment had en het vormde een prima vulling. Allicht zal ik volgende keer niet exact hetzelfde op het aanrecht hebben staan…
Dit maar om te zeggen dat dit ‘recept’ ook gewoon een uitvindsel van het moment is en dat dat ook lukt. Probeer en experimenteer en loop alsjeblieft niet speciaal naar de winkel voor die vlierbloesemsiroop of 6 medjoul dadels ofzo…

Haal de taartvorm met de bodem uit de diepvries en doe de vulling erin. Ik legde er als afwerking nog een aantal half ontdooide bramen bovenop. Zet het geheel in de diepvries (of koelkast).

Haal de taart even voor je hem wil verorberen uit de diepvries. Hoeveel op voorhand hangt er van af hoe koud je hem wil eten. Als het een warme dag is, mag het misschien wel bijna een ijsje/sorbet zijn maar nu is dat allicht minder geschikt.

’t Is misschien niet zo’n gepast recept voor in de winter maar kijk, ik wou een klein taartje maken, wou geen oven opzetten en de oven in de kachel was niet warm genoeg… En aangezien we nu toch een diepvries hebben. Zo doet een mens al eens een experimentje 🙂

Smakelijk!

Op naar Menen

Een blij weerzien in het westen van het land! Bij 2 leuke gastvrouwen en een tuin die al helemaal tevreden was nadat we hem enkele weken geleden achter hadden gelaten…

We gingen terug om de bomen met blote wortel te planten. Daarvoor was het vorige keer nog te vroeg. En er kwamen ook nog enkele extra klimmers en struiken bij.

Het groendak, de gevel en de vijver zagen er ook goed uit maar die werden niet vastgelegd op de gevoelige plaat…

We wensen de tuin en de bewoners samen veel plezier!

Zie hier het verslag van de aanleg.

Lol in Menen!

Op een mooie dinsdagmorgen in oktober kwam er een bende mieren toe in Menen… Voor de voordeur lag er al een berg van 5m³ compost en 5m³ groendaksubstraat. Werk aan de winkel dus! De lieve dames des huizes ontvingen ons met open armen en we vlogen er onmiddellijk in want het programma was gevuld:

  • een groendak
  • bakken op een ander deel van het dak om plantjes in de kweken
  • een groene waterval over de schaduwrijke gevel…
  • …die uitmondt in een vijver die we in hout bouwen bovenop het terras
  • klimmers en leifruit rondom de tuin
  • en een hele hoop bessen en vaste planten
  • een hangmat

Op het wel erg schaduwrijke terras aan het huis bouwden we een vijver. Enerzijds om een extra regenopvang te hebben voor de soms iets te kleine regenput. Indien die leeg is, kan de put bijgevuld worden uit de vijver. Anderzijds om esthetische redenen, het erg schaduwrijke, kille en ongebruikte terras is namelijk te zien vanuit de multifunctionele ruimte beneden.

Het groendak op de eerste verdieping mondt via een prachtige groene gevel uit in de vijver beneden. Eén deel is een “gewoon” biodivers groendak. Het tweede deel van het dak bestaat uit 2 houten bakken. Door argex onderaan in de bak kunnen de planten uit de bak vocht opnemen.

En dan is het tijd voor de planten!

Uiteraard was er ook elke dag 3 maal homegrown en lekker eten! Aangezien Umami een beetje overal een oogje in het oog moest houden, liet ik de keuken over aan 2 geweldige keukenprinsessen!

We voorzagen een wormenbak op het dak. De leefruimte en keuken zitten namelijk op de eerste verdieping. De wormenbak voedt de 2 bakken op het dak die gevuld zijn met plukgroenten.

In de de tuin plantten we aan alle randen klimmers en frambozen die geleid worden via touwen. Deze werden met oogvijzen bevestigd aan de betonplaten. We maakten organische paadjes in de tuin en lieten een open plek op de favoriete plek van de bewoners. Daar maakten we ook een hangmat constructie. We voorzagen 2 moestuinbedden die de bewoners kunnen gebruiken om (grote) éénjarigen te planten (andere kunnen in de bakken op het dak dichtbij de keuken). De andere bedden werden gevuld met bessenstruiken en eetbare en stikstofbindende vaste planten.

Binnen enkele weken keer ik nog een keer terug met de bomen en nog enkele struiken…

Dank aan de dames des huizes voor de fijne ontvangst en aan alle enthousiaste vrijwilligers voor hun inzet, Kristien, Matthias, Sil, Jos, Peter en Jason!

En dank aan Matthias voor de foto’s!

Meer inmaaksels

Niet zo veel geblog tegenwoordig, ik geraak niet uit de keuken! ’t Is namelijk oogst- en inmaaktijd. En volgende week heeft Umami een zot project in Menen, een eet- en speelwildernis compleet met groendak, waterval en vijver, dus wel enig voorbereidingswerk (verslag volgt)…

Enkele recente inmaaksels op een rijtje:

  • Pepertjes op azijn: snij hete pepertjes in ringen, doe ze in een glazen bokaal en giet er witte wijn azijn, gewone keukenazijn of een andere vrij neutrale azijn over. Voeg eventueel zout en look toe. Dat wordt heerlijk in de winter als hete toets in gerechten of om op het einde over een gerecht te sprenkelen (zowel pepertjes als azijn), zalig over koolbladeren, een eitje, gebakken papatjes,…
  • Hot stuff, harissa/tabasco: mix je favoriete hete pepertjes. Meng met 1 deel zout op 30 delen pepertjes (dus 30 gram pepertjes is 1 gram zout) en doe ze in een potje en sluit af met een los glazen deksel of gaasdoek zodat ze kunnen fermenteren. Roer regelmatig zodat de pepertjes steeds onder het vocht staan. Indien ze na een dag niet onder het vocht staan, voeg je nog een beetje zout en eventueel een beetje water toe (dat enkele uren gestaan heeft zodat de chloor eruit verdampt is). Let op, roer regelmatig anders krijg je bovenop een schimmellaagje zoals hier het geval was en dan kan het zijn dat je pepertjes een beetje een vreemd beginnen te smaken… Gelukkig had ik 2 bokaaltjes en smaakt het tweede wel goed. Na enkele dagen/weken voeg je naar smaak wat azijn toe en klaar is kees.
  • Appel-tomatillo chutney versie 1 en 2 met hete pepers, kruiden, azijn en suiker.
  • Druivensap en druivenazijn. Geperste druiven die in een niet luchtdicht afgesloten bokaal staan worden hier vanzelf azijn en dit keer precies een lekkere, smaakt al een beetje als rode wijn-azijn! Nog even geduld…

Niet onbelangrijk, enkele bevindingen over vorige inmaaksels (zie hier het vorige lijstje inmaaksels):

  • Ajvar, een pikante smaakmaker met aubergines, paprika’s, look, pepertjes en zout: superontdekking! Echt heerlijk op brood, over rijst,… Alleen wel erg levend. Recept: ik bakte de aubergines en paprika’s en mixte vervolgens het geheel met de andere ingrediënten waaronder veeel look en veel pepertjes. Wanneer alles afgekoeld was, voegde ik een klein beetje ongepasteuriseerde miso opgelost in water toe om het geheel aan het fermenteren te krijgen. Kefir, vocht van een andere gefermenteerde bokaal of iets anders levends om de ajvar mee te injecteren kan ook. Op dag 2 pruttelde de ajvar tussen mijn weck-ring uit! Wel erg levend dus. Ik verdeelde de ajvar dan maar over 2 bokalen zodat er meer plaats was en opnieuw waren er snel luchtbubbels van de fermentatie te zien tussen het papje (zie foto).
  • Shibazuke, gefermenteerde aubergines met shiso en gember: ook een geweldige toepassing van aubergines in combinatie met overheerlijke shiso. Snij de aubergines in stukjes, meng met zout en laat een nachtje staan. Spoel de volgende dag de stukjes af en dep droog. Doe ze in een bokaal met de shiso en stukjes gember. Normaal geven de aubergines al wat water af. Voeg water toe tot alles onder staat, sluit luchtdicht af en laat staan. Ook een erg levende bokaal en erg lekker. Rauwe gefermenteerde aubergine heeft qua textuur iets weg van champignon en de shiso maakt het heerlijk fris en zomers en toch aards.
  • Gefermenteerde tomatensaus (zie hier het recept): zo simpel dat ik het nog een keertje over heb gedaan. En bij deze ook enkele foto’s “hoe het er zou moeten uitzien”, of althans “hoe het er hier uitzag en goed bevonden werd” (zie hieronder). De smaaktest is uiteraard pas voor in de winter.

Nog op de inmaakplanning:

  • Nog meer ajvar maken.
  • Tomatillo’s verwerken.
  • Appelmoes maken.
  • Appels plukken om sap van te maken.
  • En…meer courgettecakejes maken!

Cacao & courgette

Ok, ik heb beloofd om dit receptje online te zetten, dus bij deze…

Vanmiddag vulde Umami opnieuw de magen van de natuurlijke zeep-workshopdames en -heren (ja deze keer waren er ook heren!) en als vieruurtje waren er cakejes, veeel cakejes… Van die laatste volgt hier het recept (bij benadering).

veeel cakjes

Ingrediënten

  • Courgette
  • Bloem
  • Water
  • Lijnzaad
  • Olie
  • Suiker
  • Zout
  • Natriumbicarbonaat en een beetje azijn of kefir of kombucha
  • Cacao
  • Carobe
  • Gemberpoeder
  • Pepertje “Monkey face”
  • Zout

Recept

Rasp de courgette tot je 2 koppen hebt. Meer kan natuurlijk ook (hier was dat ook het geval) maar dan moet je de andere ingrediënten ook in verhouding aanpassen. Rasp trouwens best met de grove tanden op je rasp, niet die heel fijne, zodat je nog een beetje slierten hebt en nog courgette herkent en niet volledig moes krijgt. Doe ongeveer een lepel lijnzaad in een halve kop warm (niet heet) water en laat dit even staan.

Even voor de duidelijkheid, een kop is gewoon een kop uit jouw kast, niet per se een “cup” zoals ze in Amerika als maat gebruiken. Dit is gewoon voor het gemak en omdat je zo de verhoudingen van de ingrediënten in dit recept ten opzichte van elkaar perfect kan afwegen zonder weegschaal of cup-maatbeker. Simpliciteit en zelfvoorzienendheid boven!

Als je 2 koppen courgette hebt, voeg je een gelijke hoeveelheid (dus ook 2 koppen) bloem toe. Vervolgens voeg je een halve kop olie en een halve kop suiker toe.

Die suiker kan je ook achterwege laten of je kan honing of agavesiroop of een andere vervanger gebruiken maar dat verandert de structuur van je cakejes natuurlijk wel een beetje. Soms gebruik ik suiker, soms mijd ik het. Ongeraffineerde rietsuiker is hier wel in huis voor kombucha en om in te maken. Agavesiroop, dadels of bananen (die vaak als alternatieven aangereikt worden in recepten) zijn hier doorgaans niet in huis vandaar.

Voeg een beetje kefir of kombucha toe of gebruik natriumbicarbonaat en een heel klein beetje azijn (om het bicarbonaat te activeren). Voeg ook het lijnzaad met het water toe.

Ten slotte voeg je de kruiden toe. Ik gebruikte een goeie lepel pure cacao, een lepel carobepoeder, een lepel gemberpoeder, een snuifje zout en een fijngesneden pepertje.

Carobepoeder kan je kopen maar kan je ook bekomen door gedroogde carobepeulen fijn te maken. Ik gebruikte ook al eens stukjes gedroogde carobepeulen die al eens gekookt hadden in water om thee van de maken. Superlekkere koffie-chocomelk-vervanger trouwens: kook geroosterde paardenbloemwortel en carobepeulen in water.

En nu is het een beetje zien of de textuur goed zit. Je moet een vrij lopen maar toch dik deeg hebben. Mogelijk moet je een beetje water of een beetje bloem toevoegen. Ik strooide er voor de leukheid nog enkele boekweitkorrels bovenop.

En dan de oven in. Hier was dat op 180° voor ongeveer 30-45 minuten. In het midden is het deeg normaal gezien sowieso nog een klein beetje vochtig, dat komt door de courgette, maar het mag geen deeg meer zijn. Met een beetje verbeelding heb je zelfs een moelleux… 😉

Gelukkig luistert onze kleine Nashi al goed en hadden de workshoppers nog cakejes…

img_0209

 

Uit vakantie…

Dat is even geleden… Dat komt ervan, ontwerpen maken, de fiets op springen op trip door het land, oogsten en inmaken, dan is dat bloggen even veraf…

Ik spendeerde ook veeel tijd in de keuken. Enkele inmaaksels van de afgelopen tijd:

  • Gefermenteerde shiso blaadjes volgens een recept uit “The Kimchee Cookbook”
  • Vijgenconfituur
  • Tomatenketchup
  • Gefermenteerde tomatensaus, zo simpel dat ik het recept hier wel even snel wil delen: kneus je tomaten, doe ze in een bokaal met een gaasdoek erover. Dit laat je enkele dagen staan en je roert gewoon elke dag minstens 1x in de bokaal. Je zal zien dat er snel leven in komt (gebubbel). Nadien giet je het geheel door een gaasdoek, daardoor loopt het vocht weg en hou je een vaste saus over die je in een bokaaltje doet met wat olie over zodat er geen contact is met de lucht en klaar!
  • Gedroogde tomaatjes op olijfolie
  • Pikante tomatentapenade van gedroogde tomaten
  • Gedroogde boomtomaten
  • Ajvar oftewel een pikante smaakmaker met aubergine, paprika, look, pepertjes en zout: ik laat het fermenteren zoals het oorspronkelijk gebeurde, dus ik injecteerde de mix met wat miso en mijn bokaal pruttelde na dag 1 al over waarna ik hem over 2 bokalen moest verdelen!
  • Shibazuke, een Japans recept voor gefermenteerde aubergine met gember en shiso
  • Gepekelde aubergines op kruidige olie
  • Auberginetapenade
  • Vlierbloesemsiroop met rozenblaadjes en vlierbessiroop
  • Duindoornsiroop
  • Paa kimchee oftewel kimchee van kleine uitjes, ook geïnspireerd op “The Kimchee Cookbook”
  • Gundru(k), een Nepalees recept waarbij je warmoesstengels een dag in de zon legt, er vervolgens met een deegroller over rolt tot de vezels stuk zijn en er sap uit komt en ze dan in een bokaal propt tot ze onder water staan. Ofwel gebruik je hem dan zo telkens een beetje in een gerecht ofwel droog je ze en gebruik het poeder.
  • Gefermenteerde courgette
  • Shiso-azijn
  • Appelbramenkombucha

Qua drankjes is het nog wachten op de rozenbottelwijn, de bramenwijn en de watermeloenwijn die staan te bubbelen in hun dam jeanne.

Nog op de “want to do-lijst”: sambal / harissa, veel chutneys, druivensap om te zoeten en druivenwijn, nog dingen met shiso,…en nog zo veel meer, ’t is hier overvloed!

Hopelijk hadden jullie ook een mooie zomer? Tot binnenkort!

Dolmades

Ja hoor, inspiratie in de buitenlandse keuken. Veel van onze ingrediënten zijn immers oorspronkelijk helemaal niet van onze contreien. Als mensen migreren migreren ook zaden en planten, en recepten.

Bij deze dus een receptje uit de Griekse keuken: dolmades. Rijst met kruiden gegaard in druivenbladeren.

Recept (of toch zo ongeveer): ga een hoopje druivenbladeren plukken. Pluk best grote en niet te taaie bladeren. Met zo’n 12-20 bladeren kom je toe voor 100 gram rijst. Of haal een bokaal met gepekelde druivenbladeren uit je voorraadkast. Zet vervolgens een pan op het vuur en doe daar 100 gram rijst, wat olie, zo’n 2-3 eetlepels water en kruiden naar wens in (ik gebruikte bonenkruid, oregano, nootmuskaat, peper en zout). Warm alles even op en haal de pan weer van het vuur. Indien je verse druivenbladeren gebruikt kan je ze best heel even blancheren. Dat wil zeggen: zet een pot op het vuur met water en gooi elk blad er zo’n 10-30 seconden in, vis het er weer uit en leg het op een handdoek.

Vervolgens leg je telkens een druivenblad op een plat oppervlak, leg een theelepeltje rijst tegen het hart waar het steeltje van het blad zat (zeker niet meer want de rijst zwelt nog). Vouw de rechterkant en de linkerkant over de rijst, vouw dan nogmaals beiden zeiden dubbel naar het midden en rol vervolgens het pakketje op. Leg de pakketjes allemaal in een pan tegen elkaar tot de pan vol is. Zet de dolmades net niet onder water en giet er nog een klein beetje olie bij. Leg er een bord en een gewicht op zodat de dolmades niet gaan drijven, de rijst moet immers nog garen, en zet de pan op. Na zo’n 30-45 minuten is de rijst gaar en kan je aan tafel! Dolmades zijn ook koud of een dag later lekker.

Eetbare stadstuin in Kontich

Inderdaad, Umami zorgde (samen met Mier en Marjolein) voor een eetbare stadstuin in Kontich. En niet alleen dat, er kwam ook een werkbank uit ter plekke gerecupereerde materialen (dankzij Houthart) en we koppelden de regenpijp af, maakten een leuk waterelement op het terras en vervolgens een wadi voor de waterinfiltratie.

Hoe begin je daaraan? Plaggen maar! Voor degenen onder ons die dit fijne schopwerk nog niet kennen: de bedoeling is om het gras te verwijderen. Dat doe je door de grasmat met een schop af te steken en het gras als een matje te verwijderen. Zo krijg je allemaal grasmatjes, graszoden of grasplaggen.

En zo geschiede het: alle plaatsen waar planten kwamen (bijna heel de tuin behalve het pad) plagden we. En aangezien er al veel klaver en redelijk wat diversiteit in de grasmat zat, doordat de bewoonster bijna nooit maaide, waren die grasmatjes redelijk voedselrijk. Dus maakten we met de plaggen een berg die uitgeeft op het zuiden. Die werd aangevuld met compost en aarde en daarop kwamen de planten die rijke grond nodig hebben. Vooraan bij het terras hielden we het schraal (niet voedselrijk) wat goed is voor kruiden. We recupereerden ook wat overtollige terrasklinkers om de bergen vorm te geven. Op die manier is er een golvende lijn en lopen het groen en het terras wat meer in elkaar over.

Volgende stap: het hout uit de tuin verzamelen, demonteren en er een verhoogde werkbank van maken. Daarvoor schakelde ik Houthart in. En met wat een resultaat! De hoogte en vorm werden ter plekke besproken met de bewoonster en op enkele uren stond er een werkbank op maat. Zonder nieuwe materialen aan te voeren (behalve vijzen en nagels)!

Ondertussen werd de regenpijp afgekoppeld (niet meer naar de riool tenzij er een grote toestroom is) zodat het water in een mooi houten wijnvat terecht komt. Dat loopt over in 2 lagere halve wijnvaten waarin we eetbare waterplanten planten (zoals watermunt en waterselder). De overloop van de wijnvaten komt in een wadi, waar het water in de bodem kan dringen.

Verder werd er ook een touwenconstructie over het terras gespannen zodat de reeds aanwezige druif meer plek heeft en zodat er op termijn een schaduwplekje komt op het erg hete terras.

En dan was het tijd voor de aanplant!

Umami zou Umami niet zijn als we ’s middags niet lekker samen aten en er geen tussendoortjes en levende drankjes waren, maar die waren allemaal te snel op om te fotograferen… 😉

 

Chapati’s en mooie zwammen

Chapa-wie? Chapati, een soort plat broodje dat veel gegeten wordt in o.a. India, Nepal en Pakistan.

Snel en makkelijk. Vorige week maakte ik er een hele hoop voor de madammen (weer geen meneren, die moeten zich toch ook wassen afwassen enz?) van de Natuurlijke zeep-workshop van Heidelien. Verder op het menu: linzen met Nieuw Zeelandse spinazie-curry, met chapati’s dus.

Hoe doe je het? Meng 300 gr bloem met 160 ml warm water. Voeg zout en eventueel kruiden toe (ik gebruikte komijn) en kneedt tot een soepel deeg. Verdeel het deeg in ongeveer 8 balletjes en rol elk balletje met een deegroller tot een heel dunne pannenkoek. Zet vervolgens een pan op een redelijk warm vuur (zonder vetstof) en leg daar telkens een chapati in. Dit gaat erg snel, gewoon een keertje omkeren en dan de volgende in de pan.

En het is ook nog eens tijd voor een foto van mijn zwammen. Ze vragen er gewoon om, zo mooi dat ze eruit zien!

Melkkefir

Het werd nog eens tijd voor een experiment…

Vraag: kan je melkkefir maken met je overtollige waterkefirkorrels?  Ja hoor! En zo heb ik dan ook ineens melkkefir gemaakt, want voor de vergelijkende test schafte ik natuurlijk ook melkkefirkorrels of -bloemetjes aan.

  • Wat is melkkefir?

Melkkefir is een symbiose van goede gisten en bacteriën (SCOBY = Symbiotic COmmunity of Bacteria and Yeasts), in dit geval vooral melkzuurbacteriën. Zij maken van melk een soort fris zurige, vrij lopende yoghurt. De consistentie is dikker dan melk maar het is meestal ook niet echt yoghurt tenzij je hem lang laat staan. Er kan ook bruis op je melkkefir komen.

Melkkefir is, zoals veel gefermenteerde producten, een natuurlijk probioticum en is dus goed voor je lijf en vooral voor je maag en darmen.

  • Wat heb je nodig?

Melk. Inderdaad, veel mensen blijken last te hebben van de lactose enz. die in melkproducten zit, maar het is net de lactose die de kefirkorrels gebruiken en die omgezet worden. Je hoort het goed, minder lactose over op het einde dus. Je zou ook notenmelk of kokosmelk e.d. kunnen gebruiken maar dat heb ik nog niet getest.

Een glazen bokaal met een los glazen deksel of (gaas)doek en rekker. Je kan ook een glazen bokaal met een klemslot gebruiken waardoor je melkkefir lichtbruisend wordt.

Melkkefirkorrels of -bloemetjes, zo’n 10% ten opzichte van de melk. Of dus je overschot aan waterkefirkorrels.

  • Hoe doe je het?

Doe je kefirkorrels in een bokaal en giet er melk bij, zo eenvoudig als dat! Je verhouding moet 1 op 10 zijn, dus 10% korrels, 90% melk. Maar aangezien ik geen melkkefirkorrels maar waterkefirkorrels gebruikte heb ik ze eerst even laten aanpassen en dus in het begin minder melk gebruikt.

Je kan de glazen bokaal los afdekken of luchtdicht sluiten (dan zou er een beetje bruis op komen). Ik had de eerste oogst luchtdicht afgesloten maar heb hem dan toch open gezet omdat hij niet direct goed op gang was en ik dacht dat de juiste beestjes er zo beter bij konden.

Tussenin kan je eens in je bokaal roeren of ermee schudden. De fermentatieactiviteit is namelijk het hoogst aan de oppervlakte dus als je alles eens goed door elkaar roert raakt de microbiële activiteit beter verdeelt. Anders kom er vaak bovenaan een dikkere laag die meer op yoghurt lijkt en is het onderin nog vloeibaarder.

Eigenlijk heb je dus melkkefirkorrels of -bloemetjes nodig. Uiterlijk lijken die vrij goed op waterkefirkorrels maar dan in het wit. Ze zien er een beetje uit als mini-bloemkoolroosjes. Maar buiten hun naam (te danken aan hun uitzicht) heb deze 2 niets met elkaar te maken.

Maaarrr…je kan dus ook melkkefir maken met waterkefirkorrels. Uitgetest en goedbevonden (zie smaaktest onderaan de pagina)! Dus als je met je overschot aan waterkefirkorrels eens een experimentje wil doen… Dan heb je onmiddellijk een basis voor dressings bij de salade of falafel of iets nieuw voor op je ontbijtgranen.

  • Oogsten

Melkkefir is eigenlijk goed na 24 uur. Maar je kan hem ook langer laten staan, bijvoorbeeld 48 uur. Hij wordt wel steeds zuurder en ook dikker. Om je melkkefir te oogsten giet je het geheel gewoon door een zeef in een andere bokaal en hou je de kefirbloemetjes over. Deze doe je terug in je bokaal en daar giet je opnieuw melk over. Eventueel even roeren om alles goed te mengen en klaar.

Er zijn wat tegenstrijdige berichten over of het feit of je de bloemetjes nu net wel of net niet moet afspoelen. Hier doen ze het goed zonder ze af te spoelen. Als ik ze terug in de bokaal doe hangt er steeds nog een beetje melkkefir aan waardoor de juiste beestjes direct aanwezig zijn en de fermentatie snel op gang komt.

Normaal gezien groeit je aantal melkkefirbloemetjes en kan je dus gaan uitdelen (net als bij waterkefir). Hier groeiden ze even in het begin maar nadien niet meer. Mogelijk hebben ze eens een beetje te lang in hun bokaal gezeten zonder geoogst te worden en dus zonder nieuwe melk.

  • Smaaktest

Naast mijn experiment met waterkefirkorrels schafte ik dus ook melkkefirbloemetjes aan voor de vergelijkende test.

Extraatje: na een tijdje werd de rauwe melk die ik bij de boer haalde en gewoon nog in de fles zat (dus zonder korrels) zelfs vanzelf yoghurt. Hier zweven natuurlijk wel erg veel goede beestjes rond 🙂

  1. Melkkefir met melkkefirbloemetjes: lekker, lijkt sterk op yoghurt qua consistentie en smaak maar wordt snel zuurder, zeker als je hem langer dan 24uur laat fermenteren
  2. Melkkefir met waterkefirkorrels: lekker, qua consistentie zeker zo goed als nummer 1 maar iets minder vol van smaak, maar wel een zachtere smaak en minder zuur
  3. Spontane omzetting in de melkfles: de minst uitgesproken smaak maar qua consistentie idem

Van nummer 3 maakte ik zelfs kaas!

  • Bedenkingen

Het is lekker en leuk om melkkefir in huis te hebben, voor bij het ontbijt, voor een dressing, voor in gebak, voor een fris blussend sausje bij een pikante gerecht,… maar toch zal ik het wellicht niet blijven doen.

  1. Ten eerste hebben we momenteel zelf geen melk, dus ik moet sowieso naar de boer om er te gaan kopen.
  2. Ten tweede is het wel een vrij intensief proces (net als waterkefir), om de 48uur of toch zeker om de 64uur moet je je kefir oogsten en nieuwe melk toevoegen (en dus op de fiets naar de boer nieuwe melk gaan halen).
  3. Ten derde ben ik er nog niet aan uit of die melk nu goed is voor mijn lijf of niet, al vind ik het wel erg lekker.
  4. En ten vierde denk ik dat het toch niet erg duurzaam is… Die koeien krijgen vaak granen en soja en weet-ik-veel-wat te eten dat van ik-weet-niet-waar moet komen. Die beesten staan daar maar te staan en moeten elke dag gemolken worden op een vrij industriële manier en hun kalfjes worden dan ook nog eens weggenomen…

Conclusie, ’t was een fijn experiment maar melkkefir zal voor mij maar een occasioneel iets zijn. Maar als je dus eens waterkefirkorrels over hebt en je hebt melk, of je hebt een blije koe of geit in de tuin staan…